Hanny Michaelis – Met mijn moeder die las

Met mijn moeder die las 
en breide tegelijk
en mijn vader die zes uur
per dag piano speelde
heb ik jarenlang gepraat,
gelachen en ruzie gemaakt
totdat ze werden ingelijfd
bij de legendarische 6 miljoen.
Een getal, waarover na ruim
een halve eeuw nog steeds
wordt geredetwist. 

Hun gezichten beginnen te vervagen
De klank van hun stem is
al bijna ontkleurd. Straks
ben ik er ook niet meer. Dan
zal het zijn alsof wij drieën
nooit hebben bestaan.

Hanny Michaelis 1922-2007
(uit: Tirade 2002
en  haar overlijdensadvertentie 2007)

Dit gedicht van Hanny Michelis raakt door de soberheid en eenvoud van schrijven. Een niet meer te herstellen verlies in een mensenleven. Het gedicht lijkt eenvoudig geschreven. Nadere bestudering toont, dat er zorgvuldig gekozen is en waarschijnlijk veel geschrapt is. Hanny typeert op knappe wijze haar vader en haar moeder en legt de aandacht direct op haar moeder (en vader) door het zinsdeel  ‘Met mijn moeder…’ voorop te zetten. Gebruikelijk is dat niet in een zin.De actieve bezigheden, die de ik met de ouders heeft(praten, lachen, ruziemaken) ondernomen, vormen een schril contrast met het inlijven in de volgende regel wat hen letterlijk overkomt. (passief) 
Voskuil vindt Hanny Michaelis een van onze grootste dichters. Dat vind ik ook.

Advertenties

Over staartje

vrouw- positief ingesteld- op zoek naar humor- geloof in oplossingen: in JA EN en niet in JA MAAR - docent Nederlands- fan van lezen, sauna, studeren, luieren,de zon, lekker eten, samen dingen doen, cultuur en natuur- drie heel leuke kinderen en een geweldige kleinzoon(2013). Vanaf februari 2014 verschijnt er regelmatig een logje met wetenswaardigheden over Schiedam. Niet dat ik daar woon, maar mijn kleinzoon wel.
Dit bericht werd geplaatst in 4 mei gedenken, poezie en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Hanny Michaelis – Met mijn moeder die las

  1. Ria B zegt:

    Mooi , heel mooi St@@rt.
    Er hoeft niet getwist te worden over een getal, het zijn er teveel geweest.
    Onvoorstelbaar voor ons, naoorlogse kinderen uit gespaarde families, dat er mensen opgegroeid zijn zonder Opa’s, Oma’s , ooms en tantes of ouders ,broer en zus.

    Like

  2. Mrs. T. zegt:

    Intens gedicht. Dank je voor het delen.

    Like

  3. Dwarsbongel zegt:

    Heel intens gedicht en verhaal!

    Direct na het plaatsen van mijn eigen “bespiegeling” heb ik me bij mijn lief gevoegd om naar de nationale herdenking op De Dam te kijken. Ook het “plaatsvervangende” gedicht was sterk, vond ik.

    Daarna de film “Vergeten Holocaust” gezien, over de eveneens met uitroeiing bedreigde Sinti en Roma. De beroemde foto van het “Joodse meisje” tussen de deuren van de veewagen in Westerbork, dat later een zigeunermeisje bleek te zijn.

    En op archiefbeelden gezien hoe mensen die demonstreerden omdat homo’s en lesbiennes, ook met uitroeiing bedreigd door de nazi’s, met harde hand werden verwijderd bij de herdenking: een zeker toen nog niet geaccepteerd deel van onze samenleving…

    Daarna de film “Prikkeldraad” over opgeroepen krijgsgevangenen (mijn vader had er toe kunnen behoren; hij is te vroeg overleden om het mij te kunnen vertellen), die zich onder psychische dwang “vrijwillig” lieten afvoeren naar werkkampen, en bij terugkomst in Nederland als verraders werden behandeld, soms door “verzetsstrijders” die alleen konden gloriëren door hun eigen, zelfverzonnen verhalen op te blazen tot legendarische proporties…

    Ik vond overigens het gedicht van Auke ook van een geniale eenvoud, veelomvattendheid en situatiebewustheid voor een puber van deze tijd met invoelingsvermogen voor die situatie!

    Like

  4. platoonline zegt:

    Inderdaad een mooi gedicht, ook zonder de ontleding ervan (maar ik begrijp je. Je bent daar momenteel intensief mee bezig). Toch vond ik de aanhef in die zin: Met mijn moeder die las heb ik jarenlang gepraat etc… niet zo ongebruikelijk klinken. Het ontbreken van komma’s voor- en na de bijzin viel me wel op. Enfin… het gedicht was ontroerend mooi en deed mij denken aan de eenvoud van de boeken van Marga Minco die ook zulke prachtige ‘weglaatzinnen schreef.’ Ik houdt van kleine oeuvres.

    Ik heb gisteren prikkeldraad gezien, evenals dat verhaal van die zes negentigjarigen. Indrukwekkende verslaglegging van een verschrikkelijk gebeuren. En wat mensen niet kunnen wegstoppen diep onderin hun onderbewustzijn. ‘Nee, we halen het niet tevoorschijn,’ zei die ene. Maar op het einde van de film zie je hem in diep snikken uitbarsten.

    Like

  5. Pingback: 1947 – DIE SANGHEREN ONSER LIEVE VROUWE | Balthasarsblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s