Een oude herinnering

Met Facebook is van alles mis als het om privacy gaat. Maar ik heb er oude schoolvrienden gevonden en de verhalen bloeien op. Het is bijzonder om elkaar meer dan veertig jaar weer tegen te komen en herinneringen op te halen. Gierend van de lach heb ik onderstaand verhaal verteld. Het verhaal heb ik een paar jaar geleden geschreven voor mijn studie Nederlands. Ik plaats het daarom nog maar eens. Een herinnering aan een viertienjarige Liesbeth:

Bermtoerisme
Op weg naar de bushalte, passeer ik het troosteloze plantsoentje met de nog triestere duinrozen.

Prins Bernhard HBS

Prins Bernhard HBS

Voor mijn oog zie ik daar het muziek-aardrijkskundelokaal verschijnen waar ik in de zeventiger jaren op de HBS zat. De HBS was een wit noodgebouw met asbestdaken. In de winter was het koud ; in de zomer was het er snikheet. De gangen waren smal, druk en enorm gezellig. In het lokaal zie ik de muziekleraar met de klinkende naam Klinkhamer een aanwijsstok uit frustratie in tweeën slaan. Zo sloeg hij elk jaar minimaal één stok doormidden als hij de controle over de klas dreigde te verliezen.

In dat lokaal kregen we ook aardrijkskunde. Met een vieze theedoek van het druppelende fonteintje liet de docent door de doek te rimpelen ons zien hoe bergen ontstaan. In de zeventiger jaren bediende men zich van eenvoudige middelen. Video en internet waren nog niet uitgevonden. Een andere aardrijkskundeles werd ons het belang van recreatie in Nederland uitgelegd en moesten we opdrachten maken. Ik was veertien en zat met mijn vriendin in een tweepersoonslessenaar aan de linkerkant van het lokaal. Het was zomer en dus warm. De ramen stonden open en af en toe werd de rust verstoord door een grasmaaier of een knetterende brommer. Het lokaal was klein en benauwd. De banken stonden dicht op elkaar. Soms kreeg je een schop onder tafel als je buurman zich omdraaide, soms hing de kleding van je buurman of buurvrouw op je tafel of erger zijn haren. Het rook er naar zweet en oud hout. In de kieren van de vloer zaten propjes, potloodpunten en andere rommel. De docent had zich verstopt in een wolk sigarenrook. Achter ons en voor ons zaten twee jongens in de banken. Hun haren waren dun en piekerig en bezig om naar de nieuwste mode lang te groeien. Hun ledematen waren getooid met de nieuwste spijkerbroeken en ze droegen een spijkerjasje. De jongens hadden meer interesse voor mijn vriendin dan voor hun werkboek. Ze fluisterden in haar oor, trokken haar aandacht en schoven haar briefjes toe. Ik was serieus bezig met de opdrachten in mijn werkboek.
Jongens interesseerden me nog niet en verder was ik zo groen als gras.

Ik moest daar jaren later aan denken en om grinniken toen ik kinderen in groep drie lezen leerde. Bij het rijmen op boom verwachtte ik sloom en room , maar absoluut geen condoom en natte droom. Ik was wel zo verstandig om die woorden zonder een spier te vertrekken bij het rijtje op het bord te schrijven. Toen ik zeven was, kende ik het woord condoom niet, maar ook niet toen ik veertien was.

Terug naar de aardrijkskundeles en de recreatie in Nederland. Vriendin en ik hadden bijna alle opdrachten in het werkboek gemaakt.; kaartjes ingekleurd, grafieken ingevuld, maar bij één van de laatste opdrachten liepen we vast: ‘Welke vormen van bermtoerisme komen er langs de snelweg voor?’ Wij kwamen niet verder dan picknicken. Na veel gegok, geblader en gedenk besloten we onze achterburen om raad te vragen. Wisten zij nog vormen van bermtoerisme? Ja hoor dat wisten ze wel. Bereidwillig fluisterden ze ons het antwoord “Vissen en hoereren”. “Hoereren? Hoe schrijf je dat? Met hoeveel ‘erren’? “ “Gewoon met twee legden ze uit en schreven het woord voor ons op op een kladje. Dankbaar voor de antwoorden schreven we het in onze schriftjes en leverden ze in.

Achter ons brak groot tumult uit. Er werd gelachen, gebaren gemaakt en één jongen dook van het lachen onder zijn tafel. Mijn vriendin werd zo rood als een biet en voelde nattigheid. Ik niet, dacht dat die jongens weer een vieze mop hadden verteld of zo.

Het gedoe van de jongens liet mijn vriendin niet los. Thuisgekomen op mijn slaapkamer vroeg ze het woordenboek en zocht het op. Ze sloeg daarna enigszins paars uit. Ik begreep haar uitleg niet helemaal.

Ik herinner me alleen nog het vertwijfelde, paniekerige gezicht van mijn vriendin en niet de reactie van de leraar, die ons werk nagekeken had. Waarschijnlijk heeft hij het- net zoals ik dat jaren later deed toen ik op het rijmwoord condoom werd getrakteerd- genegeerd en er een krul bijgezet.

Ik werp nog eens een blik op het lege, troosteloze plantsoen en haast me naar de bushalte.

Liesbeth in haar hbs-tijd ( twee jaartjes ouder dan in het verhaal)

image

 

Advertenties

Over staartje

vrouw- positief ingesteld- op zoek naar humor- geloof in oplossingen: in JA EN en niet in JA MAAR - docent Nederlands- fan van lezen, sauna, studeren, luieren,de zon, lekker eten, samen dingen doen, cultuur en natuur- drie heel leuke kinderen en een geweldige kleinzoon(2013). Vanaf februari 2014 verschijnt er regelmatig een logje met wetenswaardigheden over Schiedam. Niet dat ik daar woon, maar mijn kleinzoon wel.
Dit bericht werd geplaatst in persoonlijk, Taal en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een oude herinnering

  1. Ria B zegt:

    Geweldig he die leraren van toen.
    Ik had Meneer Lugtig.
    Op een dag ging er een bladzijde rond , de jongens schoven hem van de een naar de andere jongen.
    Meneer Lugtig staat op , loop de klas in en zegt…lever dat papier eens in !! En pakte het af..
    Hij vouwt het open….het bleek een bladzijde uit de Lach….een blote mevrouw !!
    Hij bekeek het….hield zijn gezicht net niet helemaal in de plooi en zei…..Die krijg jij niet terug….die neem ik mee en hang haar boven mijn bed !!
    Zesde klas , lagere school 😄

    Liked by 1 persoon

  2. Plato zegt:

    Ik weet nog van dit verhaal. Leuk dat je het herplaatste. Het lijkt wel langer dan voorheen. Of heb ik dat mis?
    Zo’n leraar met wat humor… dat lijkt me heerlijk voor kinderen. Ik ben ze nooit tegengekomen. Mijn lagere school was treurig van overdreven Christelijkheid. Er werd flink geslagen met de platte kant van de lineaal want de Here mocht graag vernemen dat het kwaad uit de kinderen werd verwijderd. Ach…die school, ik voel meteen weer de neiging opkomen om er stukjes over te gaan schrijven en ik had me nu juist voorgenomen dat niet meer te doen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s