Gesloten koffers – Sylvia Pessireron

Ergens rond 1992 gaf ik Nederlandse les aan Molukse vrouwen in hun wijkcentrum. Het waren zelfbewuste, zorgvuldig geklede vrouwen, echte dames. Ze hadden ook een duidelijke leervraag, Ze wisten wat ze wilden leren. Ze wilden zich op straat kunnen redden als iemand de weg vroeg bijvoorbeeld. Schrijven hoefde niet. Dat deden de kinderen al jaren. Ik had net de cursus volwasseneneducatie afgerond en startte met hen wat ik daar geleerd had. Taal uitlokken, vragen wat ze het weekend hadden gedaan. Na een week of drie voelde ik aan mijn water dat er iets niet klopte.

De oudste dame, de tante, sprak me aan na de les. Liesbeth, dat werkt bij ons niet. Wij gaan niet elke zaterdag of zondag op pad zoals jullie.Bij ons is elk weekend hetzelfde. Wij gaan naar de markt donderdag, koken met elkaar en zaterdag en zondag gaan we bij elkaar op bezoek. Dan komen er wel een man of twintig langs. Op mijn verbaasde blik zei ze: “ onze huizen zijn van elastiek. Dan gaan er wat mensen op de trap zitten, dat regelt zich wel.“

Dat was het eerste wat ik van hen leerde. Vanaf toen spraken we over gewoontes: het belang van samen eten, de Nederlandse koektrommel enzovoort. Ook over hun tijd in de kampen. Dat ze melk moesten drinken en er ziek van werden( Joris Driepinter-tijd), dat ze nauwelijks geld hadden om hun kinderen te kleden, dat ze geen geld hadden voor de bus). Dat ze zakgeld en een pot sambal kregen.

Vorige week las ik het boek ‘Verloren koffers’ van de Molukse schrijfster Sylvia Pessireron. Adriaan van Dis besprak het 11 juni.

Door het lezen van ‘Gesloten koffers’ vielen heel veel ervaringen met mijn lessen aan de Ambonese vrouwen op hun plek. ‘Verloren koffers’ is een schrijnend verhaal over onrecht, foute beslissingen en botsende belangen. Heel veel over die geschiedenis wist ik niet. Dat de Molukkers aanbeland in Nederland statenloos (!) werden, de mannen niet mochten werken ( zich rot zaten te vervelen met alle emoties vandien), de vrouwen hun eigen eten niet mochten koken ( gaarkeuken) om maar een paar zaken te noemen.

Het boek las ik in 1 ruk uit. Toen het uit was, vond ik het jammer dat het uit was en er geen vervolg was. Hoe ging het verder met die familie? Het boek heeft met een open einde, een heel ander eind dan ik had verwacht. Het blijft daardoor spannend tot de laatste bladzijde.
‘Gesloten koffers’ vertelt de geschiedenis van de Molukkers in Nederland van hun aankomst in Nederland tot en met de treinkapingen en bezettingen. Dit doet Pessireron met het verhaal van een Ambonese familie die gedwongen naar Nederland werd verhuisd.Haar eigen familie dient als basis voor de beschreven familie.

Pessireron volgt de geschiedenis nauwkeurig en chronologisch. De stijl van Pessireron is prettig. Je leeft mee met de verschillende gezinsleden.Ik heb het met schaamrood op mijn kaken gelezen. Wat een trieste geschiedenis.

Het boek is ook een confronterende spiegel hoe we nu vluchtelingen huisvesten en met hen omgaan. *****/***** Van Dis vond dat dit boek op scholen moest worden gelezen. Dat het een prima basis bood om met jongeren en ouderen in gesprek te gaan. Enkele jonge docenten vonden dat ook. Ik ben het roerend met Van Dis eens.

Meer informatie: Beschrijving en recensie; Scheltema; Hebban

Over staartje

vrouw- positief ingesteld- op zoek naar humor- geloof in oplossingen: in JA EN en niet in JA MAAR , met pensioen, fan van lezen, sauna, studeren, luieren,de zon, lekker eten, samen dingen doen, cultuur en natuur, musea- drie leuke kinderen en twee geweldige kleinzonen(2013 en 2015)
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, Liesbeth leest. Bookmark de permalink .

11 reacties op Gesloten koffers – Sylvia Pessireron

  1. Matroos Beek zegt:

    Dit ga ik ook lezen! Dank voor de tip.

    Geliked door 1 persoon

  2. Karel zegt:

    ja dat waren toen schrijnende tijden , en die zijn er nu nog steeds 😦

    Geliked door 1 persoon

  3. Ria B zegt:

    Het lijkt me een mooi boek wat ik zeker wil gaan lezen ..

    Geliked door 1 persoon

  4. Koen zegt:

    Dank. Het staat op mijn digitale leesplank.

    Geliked door 1 persoon

    • staartje zegt:

      Ik ben benieuwd hoe jij het vindt. Bij de bespreking met Adriaan van Dis, brak de discussie los of dit nu wel literatuur was ( ik vind dat altijd een lastige discussie). Van Dis vond het duidelijk wel literatuur. Ik vond het gewoon een prachtig boek en of het dan literatuur is of niet, maakt me niet zoveel uit.

      Like

  5. Zoals er nu veel mis en verkeerd loopt binnen de Nederlandse politiek, zo was dat toen ook al het geval. Zo bekeken is het eigenlijk geen wonder dat een aantal Molukse jongeren indertijd rare dingen begonnen te doen.

    Geliked door 1 persoon

  6. Herman zegt:

    Ik ben 20 jaar getrouwd geweest met een Molukse en heb van de binnenkant ervaren hoe de zgn. beschaafde Nederlanders zich hebben gedragen. Het heeft voor mij de ogen geopend, ook op het gebied van kleine discriminatie. Mijn zoon werd indertijd ook steeds aangezien als een halve Turk (niet positief bedoeld). Ik heb de acties meegemaakt, ik heb de vernederingen gezien.
    NL’ers hebben een volstrekt verkeerd zelfbeeld van zichzelf. En dat is jammer want het kan ook anders. Maar kennelijk willen we niet leren want we vervallen steeds weer in dezelfde fout. Bang voor andere culturen, bang voor mensen met andere kleuren, maar o zo goed in het hard roepen dat we niet racistisch zijn. Jammer!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s